Hæ, allir!

Við erum núna löngu komin heim og mamma og pabbi farin að vinna eins og brjálæðingar aftur eins og ekkert hafi í skorist! Bolli er á fullu í fótboltanum og ég á leiðinni í útskriftarferð til Tyrklands....stoppa og slaka á?! Ég nenni nú ekkert að vera að  lýsa því hvernig það er að vera heima, þið þekkið þetta öll, en kannski maður skelli inn einu og einu bloggi frá Tyrklandi þegar þar að kemur. Hlakka til að sjá ykkur sem ég hef ekki ennþá hitt .

Ísland best í heimi!!!

 Kv. Matta

Kæru bloggfýsendur!

Nú er hitabylgja í NYC. 96 gráður á ‘farenhæt’ segja þeir ég hef nú ekki tékkað á hvað það merkir í Celsius, en finn glöggt á eigin skinni að hér erum við að tala um tölur sem nálgast 40 gráður eða e.t.v. eitthvað meira.  Við komumst nú í 108 við Salton sea í Californíu svo við værum hvergi bangin, ef við værum ekki á leiðinni í neðanjarðarjárbrautakerfið þeirra sem viirðist hafa því hlutverki að gegna að safna í sig hita og raka og koma fólki löðrandi hvert í annars svita á milli staða.

Í gær sunnudag afrekaði litla fjölskyldan á Selvogsgrunni tvennt.  Hún fór á Brodway sýningu og skellti sér að því búnu upp í Empier state bygginguna.  Nú er gott að vera Íslendingur í BNA.  Dalurinn kostar kr. 60 í dag!  Enda ausum við fé á báða bóga, eða þannig.  Það var nú freistandi að taka tilboði um að lát aka sér í limmúsínu úr miðborginni um miðnætti í gær, en þess í stað örkuðum við á þreytttum fótum ofan í járnbrautakerfið og tókum allra síðasta strætó yfir brúnna og heim á hótel.
Í fyrrakvöld varð okkur eitthvað á í messunni þegar við vorum að taka lest.  Tókum þá rauðu í stað þeirrar bláu, sem báðar liggja í svipaða átt norður eftir vestanverðri Manhattan.  Fyrir tilviljun fór ég að ræða við miðaldra konu sem reyndist vera Egypti  að uppruna, fædd í Kairo en hafði flúið með fjölskyldu sinni þaðan eftir 6 daga stríðið vegna þess að þau eru gyðingar og starfar nú sem fasteignasali á Manhattan.. svona fær maður heilu æfisögurnar hér með því einu að snúa sér við í sætinu og bjóða góðan daginn, ekkert smá skemmtilegt tómstundagaman, nú jæja, þessi kona vakti athygli mína á því að við værum í rengri lest.  Þá hófst atburðarás sem endað með því að við stóum úti á götu í Harlem og leituðum að Taxa sem hvergi sást.  Þar til við fundum rútu sem var á leið að brúarsporðinum okkar, en ekki lengra.  Þegar við stigum út úr rútunni sagði bílstjórinn:  “Ekki tala við neinn!”  Við hváðum.  “Ef þið þurfið að spyrja einhvers þá talið bara við lögreglumenn og bílstjóra!”  Svo lokaði hann dyrum og ók af stað.  Þetta varð ekki til þess að róa taugar sumra fjölskkylumeðlima...  Vitaskuld mættum við engu nema hinu vænasta fólki, fundum okkar Bus og komumst sæl í bólið.  

Nú liggur leiðin í Central Park, þar sem við ætlum aðp þreyja daginn í hitanum.

Skjáumst!

Bjarni

Gott fólk

 

Ég fór ég niður í lobbý á þessu hundódýra hóteli í New Jersey sem staðsett er rétt við brúarsporðinn sem leiðir að götu nr. 176 á Manhattan.  Hér í tveggja metra fjarlægð situr lögreglumaður og er að  taka niður skýrslu vegna ofbeldisatburðar sem augljóslega hefur átt sér stað hér á hótelinu þar sem fyrrum sambýlismaður konu réð'ist á hana.  Verið er að gera ráðstafanir ef hann mætir með liðsafla til að ganga frá henni, heyrist mér.  Hún á að skipta um herbergi... og e.t.h. fleira.  

Erindi mitt var annars það að komast í tölvuna til að senda honum Árna Heiðari Bróður mínum kveðju í tilefni af afmælinu 6. júlí.  ...  Nú er löggan að segaj fólkinu að flytja konuna á annað hótel.  Líst vel á þá hugmynd.  Bara að ofbeldismaðurinn fari ekki að skoða í öll hin herbergin!!

 Við erum sem sagt stödd í hringiðu atburðanna.  Í dag fórum við upp á þak á Rokkefeller húsinu þaðan er gottútsýni yfir manhattan og nágrenni.  Frekar gaman.  

En sem sagt..  Árni bróðir!  Tiil lukku með daginn!

 

b. kv. Bjarni 

Áfram þeysumst við á ógnarhraða milli heimshornanna. Núna erum við komin á hina strönd Bandaríkjanna, austurströndina, og erum búin að koma okkur fyrir á litlu hótelherbergi rétt fyrir utan Manhattan. Við þurfum reyndar að fara í gegnum Harlem til þess að komast niður í bæ, en við erum öll orðin svo góð að hlaupa að það verður ekkert vandamál .

Síðustu þrjá daga höfum verið í LA, og það ekki á neinum húsbíl heldur á svaka kagga. Pabbi leigði gylltan Pontiac, Grand Prix, og þá var nú aldeilis tækifæri til þess að gefa í, með mömmu veinandi í framsætinu. Fyrsta daginn fórum við á bæjarflakk sem endaði á bíóferð þar sem við sáum spennuhryllinginn 1408, sem gerist einmitt í LA og á hótelherbergi í NY. Eftir það fórum við á huggulegan veitingastað þar sem við sátum úti í hitanum og nutum þess að borða litla rándýra rétti á risa diskum. Það er sko besta fríið að geta setið svona undir berum himni og notið listisemda lífsins. Það fannst líka fíngerðu dökku leikkonunni sem lék í Big Mama´s House og Bring It On, All Or Nothing (við munum ekki hvað hún heitir, sorry!) sem sat á næsta borði. Daginn eftir skildum við mömmu heima fyrir framan Desperate Housewives á meðan við hin hlupum eins og krakka grísir á milli rússíbana í garðinum Six Flags, mamma hélt því fram að hún væri vaxin upp úr þessu en við vitum að hún er bara skræfa!

Þriðja daginn slógum við nú samt allt út og fórum að skoða Universal studios Hollywood þar sem við sukkum djúpt í fen gerviveraldarinnar og afþreyingarfíknarinnar. Við keyrðum um kvikmyndaverin og fengum að sjá á bak við tjöldin hvernig allar helstu stórmyndir Hollywood eru búnar til, en hápunkturinn var að sjálfsögðu að fá að rúnta um Wisteria Lane þar sem Bree, Susan, Edie, Lynette og Gabrielle takast á við líf aðþreyngdra eiginkvenna.

Núna framundan eigum við fimm daga framundan í New York City og ætlum að ræða planið í kvöld, erum að hugsa um að skella okkur á Broadway sýningu og sigla að frelsisstyttunni svo dæmi séu tekin. Þetta eru spennandi dagar og farið í styttast í að við förum heim svo það er mikilvægt að nýta tímann vel. Þess vegna eru líka Bolli og pabbi að horfa á endursýndan fótboltaleik á spænsku í sjónvarpinu, Argentína-Paragvæ, það er um að gera að forgangsraða þegar maður er komin alla leið til NY!!!

Kv. Matta

Er þetta ekki dæmigert!? Um leið og ég hitti mína ástkæru fjölskyldu á ný þá einfaldlega taka þau yfir þessa síðu, ég hef ekkert fengið að blogga síðan þau komu . Nei, annars er ég bara fegin, ég var alveg hætt að nenna að setja neitt inná. En fyrst það er farið að síga á seinni hluta þessarar stórkostlegu ferðar þá ætla ég að taka að mér segja ykkur frá nokkrum viðburðum síðan þið heyrðuð frá okkur síðast.

Í morgun komum við aftur til LA og erum núna stödd á hótelinu góða sem við gistum á áður en við fengum húsbílinn, sem pabbi er í þessum töluðu orðum að skila. Það verður án efa dramatísk stund þegar leiðir hans og bílsins skilja en hann hefur tekið ástfóstri við húsbíla og er að hugsa um að selja bara Selvogsgrunn 6 og kaupa nokkra slíka. Mamma hefur ekki ennþá samþykkt.  Ennþá höfum við ekki hitt neinn frægan í LA en ætlum að keyra um Hollywood á morgun með myndavélina á loft. Hins vegar sáum við Victor Garber í garði í Boston sem leikur pabba Sidney í Alias og var í Titanic og Legally Blonde. Hann er herðabreðiur silfurrefur, fullur af sjáfstrausti og sexappeal (kyntöfrum), eða það fannst mömmu a.m.k.

En yfir í annað. San Fransisco var geggjuð!!! Ekkert smá gróin og falleg, full af áhugaverðu fólki og BRÖTTUM götum. Það var líka tignarlegt að keyra yfir Golden Gate brúna, utsýnið var geggjað og veðrið var gott allan tímann, svalt en gott að ferðast í . Nýlistasafnið sem við vorum stödd á í síðasta bloggi var frábært og við mælum með því við alla sem eru að hugsa um að skella sér til SF.

Annars erum við bara hress, hlökkum til að skoða LA betur og fara svo til NY. Við bara þræðum stórborgirnar, San Fransisco, San Diego, LA, NY, Reykjavík...geri aðrir betur . Í gær var svo loksins nammidagur, Bolli ákvað samt að vera með stæla og taka ekki þátt. Hann borðaði bara grænmeti og ávexti og drakk vatn, sagðist vera að feta í fótspor Andra .

Þetta verður víst ekki lengar að sinni, hafið það sem allra best.

Kv. Matta 

Nú sitjum við fjögur í andyri nýlistasafns San Francisco og þegar við komum inn kom í l´jos að fimmta hæðin var lokuð vegna þess að verið er að undirbúa sýningu +Ólafs Elíassonar.  Við vorum frekar stolt.  Borgin er dásamleg, mikill gróður og við á leið í kínahverfið að borða eitthvað nýtt og spennandi auk þess sem JHB og MB ætla að líta út undan sér í búðargluggana..  bara til að vita hvað er til, ekkert með það í huga að kaupa neitt sérstakt...  Við erum að standa okkur fínt í prógramminu.  Það var farið í gym....  "Heyriði er ekki föstudagur í dag!"  Segir Matta í þessum töluðum orðum og minnir á að nú eigi að vera nammi dagur.  Ég er ónýtur.  síðasta föstudag var Jóna Hrönn veik í sólahring eftir ða hafa toppað herlegheitin með hnetusmjörsís!  Hér er engu logið.  Þeir bæta ísinn gjarnan með hnetusmöri eða með hráu kökudeigi.  Við ætlum ekki að taka nammidag í dag.  Fáum okkur bara steikt grænmeti hjá kínverjunum, en kannski á morgun. 

Annars búum við hér á einkar fyndnum stað.  þetta er svona úthverfi þar sem tilverulúserarnir finna sér hjólhýsi,og við erum þar í lágri leigu.  Nú er verið að reka okkur +út.  það er búið að loka.  meir seinna..  

Jæja, gott fólk.  Ég sé að sumir eru orðnir þreittir á bloggleysinu.  Sit hér í húbílnum og horfi út um opnar dyrnar á hana Jónu mína þar sem hún liggur á sólbekknum á sundlaugarbarmi og er að lesa í bók.  Grænlaufguð trén yfir höfði hennar ber við bláan hafflötinn en utar er mistur svo erfitt er að greina skil hafs og himins.  Áður en ég sleppi mér í frekari náttúrulýsingar vil ég bera fram nokkur almenn hrós:

Ég vil byrja á að hrósa tvennu.  Fyrst vil ég hrósa bandarísku þjóðinni.  Hún er fjölbreytt og fjölmenn en tekst að koma sér saman um ákveðin grundvallaratriði í hversdagslegu lífi.  T.d. er almenn kurteisi viðhöfð jafnt í beinum samskiptum sem í umferðinni og viss fyirirfram gefin jákvæðni í loftinu.  Þetta kann ég vel að meta.  Svo vil ég líka hrósa vegakerfinu.  Það er draumur að aka þessum 8 metra langa húsbíl um vegina þeirra.  Allt er skipulagt þannig að maður stillir bara á 'krús kontról' og ekur á sínum 60 mílum með aðstoð GPS leiðbeiningatækisins sem ég fékk lánað hjá Darra bróður og kemst örugglega á réttan leiðarenda með hæfilegri þolinmæði. Loks hrósa ég húsbílnum og húsbílum almennt. Þetta þurfa allir að prófa einhverntíman.  Það er ekki hægt að hugsa sér hagkvæmari og áhyggjuminni ferðamáta.  Hér er kælir og frystir, ofn, eldavél og m.a.s. örbylgjuofn.  Hér er salerni og sturta og fullkominn loftkælibúnaður.  Og við vegina bíða þjónustuaðilar aftir manni fegnir að sjá mann fyrir 3000 kiall á nótt með fullu rafmagni, sundlaug, þvottaaðstöðu og fagurri náttúru.  Ég bið ekki um meira. Það getur hvert tólf ára barn ekið svona bíl, ekki láta stærðina blekkja.

Stutt fréttayfirlit:

Nú erum við stödd nærri Santa Barbara á leið norður til San Francisco.  Fyrstu fimm næturnar í húsbílnum dvöldum við í sama dásamlega garðinum við San Diego Bay, leigðum þar lítinn bíl til snúninga og skoðuðum allt frá Sea World til Salton Sea.  Við fórum líka að gröf Aðalheiðar föðurömmu minnar og Carl afa míns í fylgd með gömlum vini hans, Tony að nafni. Auk þess heimsóttum við götuna Mörtustræti þar sem þau bjuggu ásamt því sem ég leit við í gamla skólanum sem ég sótti þegar ég var í 9 ára bekk og dvaldi um eins ár skeið í San Diego ásamt fjölskyldu minni. 

Veðróttan er náttúrulega fullkomin hérna.  Það er svo einfalt.  Sífellt sólskin með svölum andvara frá hafinu.  Að San Diego dvölinni lokinni héldum við af stað norður.  gistum sunnan við Los Angeles í fyrrinótt, böðluðumst svo í gær í gegnum borgina og hingað út í sveitina. Komum hér í myrkri en vöknuðum í þunnri svalandi hafþoku sem létti rétt um það bil sem við stigum út úr vagninum til þess að fá okkur hressingargöngu upp í fjall sem er hér ofan við.  Við erum í bindindi. Bindindi okkar er í því fólgið að þegar við vöknum drekkum við hjónin svart kaffi ´ameðan unga fólkið er að teygja úr sér.  Síðan heldur öll fjölskyldan í göngu eða skokk.  Að því búnu er snæddur morgunverður áður en lagst er í sólbað.  Þá lýkur bindindinu og við förum að takast á við daginn og þau verkefni sem þar bíða áður en við leggjumst södd til svefns.

Áðan gekk ég frá pöntun á stæði í einhverjum róðviðarskógi þar sem heitgir Bigg Sur rétt sunnan við Carmel Bay.  Þangað er ca 4 tíma akstur eftir hlykkjótum strandvegi.  Stemmning.

Gott fólk.
Farið endilega til Ameríku og þá einkum til Californíu. Afi minn blessaður, Carl Buthe, sagði alltaf:  You have only got one life - wy spend it in a bad weather?

hæ Bolli kjell hérna slakur á kantinum með fullan húsbíl af tullum og tónlist. Ég ætla að segja ykkur frá atburðum síðustu daga okei við erum komin til san diego á húsbílnum og erum að sleikja sólina og leika okkur á ströndunum við erum eiginlega bara að tjilla með jack daniels í vinstri og og sólarvörn í hægri. En hérna kemur atburðadálkur;Ég Bolli már bjarnason var að fara að leggjast uppí rúm og var einungis á nærbuxunum og fékk þá skemmtilegu hugmynd að hlaupa út þar sem mamma og pabbi og matta morfín sátu ég stökk útúr vagninum og hljóp útá götu en þegar þangað var komið löbbuðu miðaldra hjón framhjá ég snéri mér samstundis við og spretti uppí vagn og lá þar í góðu hláturskasti með möttu en pabbi prozac brosti til þeirra með rauðvíns flösku í hægri og vindil í vinstri en ég kveð ykkur og mamma meðal tekur við.

Hæ öll! Við erum sæl í Ameríku. Við Matta erum ekki óánægðar með verðið á snyrtivörunum.  Búnar að fjarfesta í ýmsu.  M.a ilmvatni handa Hildi og Unni Bryndísi.  Nú er málið Viktoría secret.  Matta veður um í brjóstarhaldarahillunum og finnur hvert listaverkið eftir annað.  Við myndum gjarnan vilja fjárfesta í brjóstahöldurum handa Hildi og Unni Bryndísi, ef þið bara gefið upp málið á skálum og ummál.  Ég fæ ekkert þar er of skríitin í laginu, en ég fylgi hinni amerísku Möttu fast eftir og sýp hveljur yfir gæðum og sniðuglegheitum.  Skrifum meira á morgun.  Erum að fara í Sea world.  Fórum í Mörtustræti í gær þar sem Bjarni bjó hjá ömmu sinni og afa í heilt ár. Bæ Jóna

Gott fólk! 

Hér er það Bjarni Karlsson Möttupabbi sem skrifar.  Við sömdum um það við nánustu ættingja að láta vita af okkur í gegnum þessa síðu.  

Í stuttu máli:  Lífið er stórkostlegt hér við Kyrrahaf.  Við flugum út þann 11. júní, Jóna hrönn og ég ásamt Bolla Má og Matthildi Jónsdóttur og lentum í Boston.  Þar bókuðum við okkur inn á KFUK hótel nærri miðbænum.  Það var mögnuð reynsla fyrir lítinn pening.  Á þessu hóteli eiga eldri einmana konur athvarf í elli sinni ásamt hagsýnum túristum sem hafa gaman af gömlum húsgögnum.

Þá var haldið tveimur dögum seinna til Grantham, þar sem Matta okkar beið.  Hanson hjónin buðu okkur gistingu í sveitakofa við lítið vatn, sem var hreint út sagt einstakt dæmi.  þar fór saman óspillt náttúrufegurð og þægindi.   Að útskrift lokinni og mörgu fleiru sem of langt mál er að telja upp, héldum við öll fimm til Boston þar sem matthildur eldri tók flugið heim að kveldi 15. júní en við hin héldum hingað vestur.  Nú erumvið búin að líta í kringum okkur í LA og erum orðin öllum hnútum kunnug.  Fengum okkur hraðskreiðan Pontíak til að komast öryugglega á milli staða.  Hér er umferðin hörð á hraðbrautunum og hefur heldur færst í aukana síðan undirritaður ók hér fyrir rúmum 20 árum. 

Erum nú að fara að sækuja húsbílinn sem við munum leigja næstu 15 daga.  Það verður smá verkefni að ná valdi á farartækinu...!

 Frekari fréttir síðar

 

Bjarni 

I gaer var sidasti skoladagurinn svo nuna er eg bara komin i fri og hef ekkert ad gera nema fara i party, pakka nidur og segja bae vid lidid . Eg hlakka svo til ad koma heim ad eg er ad deyja en mamma, pabbi, Bolli og amma koma eftir 4 daga, svo eg aetti ad na ad halda thetta ut, enda buin ad vera herna i 10 manudi! Ad hugsa ser...

Eina vanda malid nuna er ad finna ut ur thvi hvernig eg a ad koma ollu thvi sem eg hef keypt yfir arid heim til Islands. Toskurnar voru vel fullar til ad byrja med .

Tota fraenka, innilega til hamingju med ferminguna thina. Eg hefdi nu viljad vera vidstodd en eg verd bara ad knusa thig extra mikid thegar vid hittumst aftur, mer thykir svo vaent um thig! Thetta var god akvordun 

Eg aetla ekkert ad hafa thetta lengra i bili, vid sjaumst fljott.

Kv. Matta

Hey! Í dag komu yfir 70 manns inná síðuna og enginn kommentaði....Þykir ykkur ekkert vænt um mig lengur!!! Ég kem ekki heim

Kv. Matta 

Í dag eru 11 dagar þangað til mamma, pabbi, Bolli og amma Matta koma hingað að sækja mig! Mér finnst þetta eitthvað svo fjarlægt að ég veit eiginlega ekki hvernig ég á að snúa mér. Ég veit að ég ætti að fara að byrja að pakka og skrifa kveðjukort, en mér líður bara ekkert eins og dvölinni sé neitt að ljúka! Það verður skrítið að kveðja alla sem ég hef kynnst yfir árið og vita að líklegast mun ég ekki hitta meirihlutann af þeim aftur. Flestir vinir mínir eru að fara burt í háskóla næsta vetur og það er náttúrulega ekki hægt að halda sambandi við alla, maður verður eiginlega að velja úr þá sem maður hefur tengst best og vona að maður nái að hitta þá næst þegar maður kemur, það er að sjálfsögðu pínu dýrt að fljúga til Bandaríkjanna svo maður gerir það kannski ekki á hverjum degi. Ég veit samt um marga sem eru orðnir mjög áhugasamir um Ísland og langar til þess að koma og ferðast um landið, ég hef gert ferðamannaiðnaðinum á Íslandi stórgang með því að koma hingað. Flestir vissu ekkert um Ísland nema kannski hvar það er staðsett á kortinu, en ég náði að kveikja áhuga fólks á landinu með sögum um goshveri, heitar laugar og stórkostleg fjöll, og núna á ég von á því að hýsa hvern ferðalanginn á fætur öðrum næsta vetur! Ég geri kannski bara samning við farfuglaheimilið á sundlaugaveginum .

Þessa dagana er skólinn á fullu að klárast og á miðvikudaginn byrja vorpróf, sem eru reyndar skítlétt, ekkert til að hafa áhyggjur af og gilda sama sem ekkert á lokaeinkuninni. En ég þarf samt að taka þau og reyna að halda í síðustu dropana af metnaði sem eftir eru, hvernig dettur fólki í hug að hafa skóla langt fram í júní!

Ég byrjaði í nýjum klúbbi í síðustu viku, Harry Potter klúbbi. Ég er ekki að grínast! Þetta er þvílíkt skemmtilegur hópur og í gær spiluðum við Quidditch (held að þetta sé skrifað svona) sem er íþróttin sem krakkarnir í Hogward skóla spila, nema við þurfum að hlaupa í staðin fyrir að fljúga á kústum. Hörku spennandi leikur og stórhættulegur. Fyrir þá sem hafa lesið bækurnar, þá erum við með mennska rotara sem hægt er að stjórna svo að þeir hlaupa aðra spilara niður. Fólk var alveg að taka leikinn alvarlega og ég skall í jörðina nokkuð harkalega hvað eftir annað, það er ekkert grín að vera hlaupin niður á fullri ferð af risa fótboltagaurum. En ég slapp þó við alvarleg meiðsli, í bili a.m.k. .

Í dag bauð ég nokkrum skiptinema vinum mínum í mat vegna þess að ég mun ekki fara heim með hópnum og mér fannst frekar sorglegt að fara án þess að ná að kveðja þá almennilega. Það verður örugglega gaman og færir mig kannski nær því að vera tilbúin að kveðja liðið. Við ætlum að grilla og ef það verður ennþá nógu hlýtt þá förum við örugglega að synda í tjörn hérna rétt hjá.

Ég skrifa örugglega bara næst þegar mamma, pabbi og co. verða komin. Það er ekki langt þangað til ég verð komin heim, sem verður örugglega ennþá skrítnara heldur að fara héðan. Ég hef ekki heyrt fólk tala íslensku í kringum mig svo lengi að það verður kannski bara erfitt að skilja hvað allir eru að segja fyrstu dagana. En það kemur í ljós . Have a good one!

Kv. Matta

Eg er stodd a bokasafninu I skolanum minum og thar sem eg a fri i fyrsta tima (en tharf samt ad vakna klukkan 6 og fara i skolann thvi ad annars get eg ekki fengid far!) tha fannst mer tilvalid ad segja ykkur fra thvi sem hefur drifid a daga mina sidastlidnar vikur. Um thar sidustu helgi var prom og eg skemmti mer bara agaetlega thratt fyrir nokkur vandraedaleg moment. Vid gerdum okkur til nokkrar saman heima hja vinkonu minni og Emily sem heitir Kate, og thegar klukkan var ordin rumlega fjogur tha var okkur sagt ad strakarnir vaeru komnir og ad vid thyrftum ad fara ad drifa okkur. Ok, eg hafdi ekki attad mig a thvi ad theta ball vaeri svona stort daemi! Thegar vid komum ut i gard, tha voru thar baedi foreldrar Matts, amma hans, brodir og kaerasta brodur hans! Oll ad hamast vid ad taka myndir . Matt var svona nett stressadur og mamma hans virtist vera thad lika, eda kannski var stress svipurinn bara afastur, eg er ekki viss. Mer fannst thetta natturulega frekar fyndid, en hinum virtist ekkert finnast thetta surt svo eg akvad bara ad brosa breitt og gera ekki athugasemdir . Eftir miklar myndatokur heldum vid krakkarnir a italskan veitingastad og bordudum afskaplega godan mat adur en vid forum a ballid. Ballid var agaett en frekar lelegur DJ samt , thad eru takmork fyrir thvi hversu lengi thu getur haft gaman ad thvi ad dansa vid lelegt R&B. Matt var lika afskaplega slakur dansari . En thad var gaman ad koma, sja alla og skoda kjolana, sumar stelpurnar voru bunar ad eyda hatt i 50.000 kr i utlitid fyrir kvoldid. Kjollinn, harid, vaxid, neglurnar, brunkusprautunin o.s.frv. kosta sitt thegar allt er lagt saman, og eftir fjora tima er ballid buid og thaer fa kannski aldrei taekifaeri til thess ad nota randyra galakjolinn aftur. Og a medan svelta born ut um allan heim! Eftir ballid for eg i party til straks sem heitir Russell med nokkrum vinum minum og Emily. Thad var eiginlega skemmtilegasti hlutinn af kvoldinu ef eg a ad segja eins og er, en allt i allt tha var thetta daemi bara vel heppnad.

 

Helgina eftir var songleikurinn og hann var alveg rosalega vel heppnadur. Eg er buin ad fa upptoku af honum svo ad ef einhver er ad deyja ur forvitni tha getur sa hinn sami fengid diskinn lanadann, ekki ridjast oll i einu .

 

Eftir tvo tima er eg svo ad fara i korferdalag til Elmira, NY, med “the Superlatives.” Mer finnst theta nafn svo hrikalega hallaerislegt ad eg a erfitt med ad komast yfir thad, en thesis ferd a samt vonandi eftir ad vera god. Folk er pinu stressad samt thvi ad sidasta vetur thegar hopurinn for tha voru einhver rosaleg leidindi og slagsmal innan hopsins. Korstjorinn er frekar takmarkadur ad sumu leiti og atti vist that i thvi sem gerdist, hann er frabaer korstjori og finn vid mig, en ef honum likar ekki vid thig tha er hann ekkert ad fela thad. I gaer voru vortonleikar skolans, thad gekk allt vel. Eg song einsong i laginu Bridge Over Troubled Water, bara nokkrar linur en thad var gaman .

 

En nuna var bjallan ad hringja svo eg verd ad drifa mig. Thad styttist i ad eg sjai ykkur oll aftur en hafid thad gott thangad til.

 

Kv. Matta

 

Hae, nuna er eg a aefingu fyrir songleikinn sem verdur syndur naesta midvikudag og yfir naestu helgi. Thetta gengur bara vel, eg er samt pinu stressud thvi thad eru bara nokkrir dagar eftir thangad til vid synum og sumir kunna ekki allar linurnar sinar! . Eg er alveg a fullu og i kvold er prom! Thad verdur orugglega bara mjog gaman, eg skrifa um thad eftir helgi. Nuna er pasan okkar buin svo ad eg verd ad halda afram ad aefa, en eg skrifa vid naesta taekifaeri.

 Kv. Matta

 Ps. Eg setti inn nokkrar nyjar myndir ur ferdalaginu 

Núna er vika síðan ég kom heim úr ferðalaginu til Arizona og Colorado, og ég er núna fyrst búin að finna góðan tíma til þess að setjast niður og segja ykkur frá því sem hefur drifið á daga mína!

Ferðalagið var alveg frábært. Við byrjuðum á því að fljúga til Phoenix, Arizona, sem er risastór borg í miðri eyðimörkinni og í rauninni bara eitt stórt úthverfi. Ég var ekkert sérstaklega hrifinn af þessum stað, þetta er frekar ung borg sem er ört vaxandi og mér fannst þetta bara vera aðallega íbúðarhús og verslunamiðstöðvar. Það var líka allt í lagi þar sem að við vorum ekkert að stoppa þar lengi heldur leigðum bíl og ókum beinustu leið til Miklagljúfurs (The Grand Canyon), með viðkomu í Sedona og Flagstaff.

Við eyddum tveimur dögum þar og tókum langan göngutúr, það er náttúrulega ekki hægt að kalla það fjallgöngu þar sem við gengum niður, báða dagana í glampandi sól og kyrrð. Þessi staður er án efa einhver sá fallegasti sem ég hef séð, það er voða erfitt að lýsa þessu, ég reyni bara að setja einhverjar myndir inná. En bara svo þið vitið það, ef þið eruð að ferðast á vesturströnd Bandaríkjanna, þá er það meira en þess virði að skoða þetta gljúfur, þvílík upplifun. Bara ekki standa á brúninni og horfa niður eins og flestir gera, það er svo miklu, miklu geggjaðara að ganga niður því maður er alltaf að sjá eitthvað nýtt og upplifa náttúruna frá öðru sjónarhorni. Og vegna þess að Ameríkanar eru frekar latir þá eru mjög fáir á gangi á stígunum svo það er meira og minna algjör friður.

Síðan héldum við áfram til Cortez í Colorado þar sem mamma Carls á heima. Á leiðinni komum við við á Four Corners sem er nákvæmlega punkturinn þar sem öll fjögur fylkin, Arizona, Colorado, New Mexico og Utah, mætast á kortinu. Ég hef s.s. staðið í fjórum fylkjum samtímis! Segið svo að það sé ekki hægt að vera alls staðar á sama tíma. Við komum svo til Cortez og ég hitti ömmuna í fyrsta skipti, sem er yndisleg kona á áttræðisaldri. Hún er ekkert smá fyndin og elskar að spila í spilavítum, hún fer nánast á hverjum degi og spilar smá. Daginn sem við komum var hún einmitt búin að vinna 7000 krónur og var ekkert smá ánægð og ákvað að bjóða okku út að borða fyrst hún hefði verið svona heppin .

Daginn eftir fórum við inná verndarsvæði Ute indjánanna til þess að skoða gamlar klettabyggingar sem gamall indjánaflokkur hafði búið til og skilið eftir um 1220. Leiðsögumaðurinn okkar var sjálfur Ute indjáni og það var þvílíkt merkilegt að hlusta á hann og heyra um trúarbrögðin þeirra, heimssýn, gamlar þjóðsögur, þeirra hlið á landnámi Evrópumanna og um áttökin milli mismunandi þjóðbálka. Byggingarna sem þessi gamli indjánahópur hafði búið til voru niðri í gljúfri og þeir höfðu bara hlaðið upp hús og herbergi í klettaveggnum og kifruðu upp og niður þegar þeir þurftu að ná í mat og svoleiðis. Svæiði var kallað The Ute Mountain Tribal Park en vegna þess að stjórn Bandaríkjanna hefur svo lítið vald yfir verndarsvæðunum, þessar rústir eru samasem ekkert girtar af og maður getur bara labbað um skoðað. Indjánarnir eru ekkert að stressa sig við að halda þessum fornleifum við eða neitt svoleiðis vegna þess að þeim finnst bara að þegar þetta hrinur og eyðist þá sé það vegna þess að þannig eigi það að vera. Náttúran er einfaldlega að vinna sitt verk og það er á móti náttúrulögmálum að vera að reyna að halda þessu við, þessum byggingum var ekkert ætlað að vara um eilífð. Svona hugsanaháttur er náttúrulega svo langt frá öllum vestrænum hugmyndum þar sem við erum að reyna að vernda hvert einasta snifsi sem finnst og er gamalt, og ég varð í rauninni svolítið leið að hugsa til þess að eftir nokkur ár þá verði þetta horfið og fólk geti ekki séð hvernig þessir indjánar bjuggu og lifðu. En það hugsa ekki allir eins svo að ég reyndi að taka eins margar myndir og ég gat svo við hefðum þær allavegana. Eftir þrjár nætur í Cortez ókum við aftur til Phoenix og flugum heim. Það var mikið flogið og ekið en við náðum að gera ótrulega margt og sjá þvílíkt margt.

Skólinn er svo núna aftur tekin við sem er ágætt og leikritið er allt að koma, núna eru 13 æfingar þangað til við sýnum. Í gær fór ég á flóamarkað og keypti fimm pör af skóm, tvenn leðurstígvél, svarta lakkskó með hæl og slaufu og tvenna flatborna sumarskó, blátt Levi´s flauels vesti, doppóttan stuttan sumarkjól, ljósbláa Ralph Lauren skyrtu, brúnt leðurveski og svarta hneppta peysu með silfruðum blómum fyrir 1500 krónur!!! Ég er alveg í skýjunum því þetta er allt geggjað flott, ég elska svona markaði .

Um næstu helgi er síðasta AFS námskeiðið mitt og svo á ég afmæli 8. maí svo það er nóg að gera á næstunni, fyrir utan promið, söngleikinn og kórferðalagið. Ég er svo upptekin að ég veit ekki hvort ég hef tíma til að gera eitthvað í tilefni af afmælinu mínu. Sem er kannski allt í lagi því mig langar ekkert að vera orðin 19 ára, mér finnst tíminn líða allt of hratt. Maður er orðinn eitthvað svo fullorðinn þegar maður er orðinn 19 ára, þvílíkt óhugnanlegt. Ég yrði ekkert hissa þó ég væri orðin gráhærð og hrukkótt í fyrramálið!

Kv. Matta